ഈ ആഗോളവൽക്കരണ യുഗത്തിൽ, രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്ക് പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ ശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്ന പഴയ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് പകരം, നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റങ്ങൾ, സുസ്ഥിര വികസന ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ഇന്ന് പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നത്. ഈ മാറ്റം രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള സഹകരണത്തിനും സംഘർഷങ്ങൾക്കും പുതിയ മുഖമുദ്രകൾ നൽകുന്നു. യുഎൻ പ്രതിജ്ഞാപനത്തിലെ 17 സുസ്ഥിര വികസന ലക്ഷ്യങ്ങൾ, പാരീസ് ഉടമ്പടി തുടങ്ങിയവ ആഗോള സമീകരണത്തിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ലക്ഷ്യങ്ങളെ നടപ്പിലാക്കുന്നതിൽ രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഘർഷങ്ങളും തർക്കങ്ങളും ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. കൂടാതെ, സാമ്പത്തിക താരതമ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്ക് പകരം മാനവികത, പാരിസ്ഥിതിക സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ സഹകരണം നടക്കുന്നത് ആഗോള ബന്ധങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ഇതിനാൽ, അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളിലെ ഈ പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെല്ലുവിളികളും അവസരങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നൽകുന്നു. അതിനാൽ, ഇന്ന് രാജ്യങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനകളും ഈ മാറ്റങ്ങൾക്കനുകൂലമായി പുതിയ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് പ്രധാനമാണ്. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങൾക്ക് പുതിയ ദിശ നൽകുവാൻ കഴിയും. ഇതിന് നയതന്ത്രജ്ഞരും നേതാക്കളും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.